Dördlük

Göy yaxasını açır Yerə, Yer ürəyini açır göyə. Sevgi, işıq, məhəbbət, Əbədi olsun deyə!

İnsan oğlu ucalardan uca durar Vətənində, Torpağında çiçək açar, güllər vaxtsız sola bilməz. Suları şırhaşır axa, bülbülləri cəh-cəh vura, Qürbət ölkə dönüb heç vaxt doğma Vətən ola bilməz.

Dağlar vüqarısa, çaylar eşqisə, Anamız torpağın tacıdır meşə. Qovurar, qızardar, közə döndərər, Qızıl yarpaqların sacıdır meşə.

Həyat qəribədir, budağın üstə Həm qızılgül olur, həm tikan olur. İnsan qəribədir, dodağın üstə, Sevinc gül açanda, qəm tikan olur.

Odur ulduzum da, odur ayım da, Torpağam, mənimdi səmavi gözlər. Mən ona bağlıyam, daha gözlərim Nə qara axtarar, nə mavi gözlər.

Həkimdə olanda həyat gətirər, Xəstəyə şəfalı dərman yazarsız. Cəlladda olanda ölüm yetirər, Minlərin qətlinə fərman yazarsız.

Nəğmə istəyirəm, elə nəğmə ki, Eşqimə, ruhuma həmahəng ola. Nəğmə istəmirəm odsuz, ürəksiz, Könül küskün ola, qulaq dəng ola.

Biri əyilməyib, biri əyilib, Qılınc əyri olub, xəncər düz olub. Niyə əyiləni tərifləyiblər, Əyilməz tərifi ömürsüz olub.

Heç yerdə, heç zaman deyiləm qərib, Hara ayaq bassam, öz vətənimdir. Əlim hər çəməndə gül-çiçək dərib, Mən bu torpağınam, torpaq mənimdir.

Çatmaq istəyirəm şöhrətə, ada, Yollara baxıram, dağdır, enişdir. Keçib o yolları – kimin dünyada Eşqi müqəddəsdir, qəlbi genişdir.

Qayadan yaranır, daşdan yaranır, Abbas yaxşı deyib, küldən dağ olmaz. Ümid bağlayanda torpağa bağla, Küllüyə bir ümid bağlamaq olmaz.

Ürək, bir dəqiqə gəzə bilmərəm Nə yamacı sənsiz, nə yalı sənsiz. Ana təbiəti duymaq olarmı, Yetimdir şairin xəyalı sənsiz.

Ürəyin bir dərya sevinci olsa, Bir damla kədərdən azdı, dünyada. Baş uca, qəlb açıq, üz gülər olsa, Qış fəsli insana yazdı, dünyada.

Cavan idin, kəlağayın ağ idi, Yaraşırdı ağa qara tellərin. Örpəyinin rəngi hopdu tellərə, İllər keçdi, döndü qara tellərin.

Deyirəm, bu dünya sevənlər üçün Necə mehribandı, necə gözəldi. Küsülü gəzənə gündüz yaxşıdı, Qol-boyun olana gecə gözəldi!

Dənizi seyr edən xəyala dalar, Sanarsan xəyaldı, xəyal adalar. Enər dəryaların dərinliyinə, İnsan ad qazanar, xəyal ad alar.

Sənə çətin deyil, qara yax, asan Gərək şər danışa, qara yaxasan. Hər kəsə ilişdin, taxtı yıxıldı, A kişi, nə qansız qarayaxasan.

Artıq nə danışaq indi səninlə, Çətindi alışaq indi səninlə. Nə qədər aşiqin sızladı, yetər, İndi sən sızılda, indi sən inlə.

Ərik ağacında çiçəklərə bax, Elə bil budaqda yaza qar yağıb. Bu necə qardı ki, əritmir günəş, Qışın ömründənmi yadigar qalıb.

Yaxan dağlar, Seldə çim, yaxan, dağlar. Gün vurdu, qar əridi, Açıldı yaxan, dağlar.

Səni kül eylərəm, imkanım olsa, Kərəmin ağzından çıxan ah ollam. Qoymaram çıxasan öz cığırından, Sən bəndə olanda, mən Allah ollam.

Heç vaxt axar sular durğun olmadı, Alovlu ürəklər yorğun olmadı. Çoxları vuruldu doğma Vətənə, Ancaq Vurğun kimi vurğun olmadı.

Yay gəlib, yaylağa çəkilib ellər, Aranın qoynuna bürkü düşübdü. Görünmür dumanı qoca dağların, Elə bil, çiynindən kürkü düşübdü.

Anam məni bu dünyaya hədiyyə verdi, Ötdü həzin nəğmələrlə qəlbinin simi. Mən də gərək bu dünyaya hədiyyə verəm, Mənə əziz övlad olan şeirlərimi!

Yuvadı, məskəndi dərdə, sevincə, Görünər kitabtək oxunan olsa. Şairin ürəyi incədən incə, Şüşədi, qırılar toxunan olsa.